مشکل در بهشت ​​- صنعت، سبزه و وعده های دروغین


تیعکس او در روز شنبه 10 شهریور امسال گرفته شده است. این مسیری را در کنار باریک‌ترین بخش کانال استافوردشایر و ورسسترشر در شمال شهر ولورهمپتون به تصویر می‌کشد.

این فضای به شدت زیبا با پوشش گیاهی سرسبز ساحلی احاطه شده است – تلاقی اتفاقی زیرساخت ها و طبیعت. بیشتر در طول خود، از شهرک صنعتی i54 (که عمدتاً توسط شرکت‌های خودروسازی و هوافضا اشغال می‌شود) می‌گذرد و قبل از ملاقات با بزرگراه M54.

کانال های بیرمنگام و کشور سیاه ماندگارترین بقایای انقلاب صنعتی در این منطقه هستند. آنها در اواخر قرن 18 برای تسهیل حمل و نقل مواد و سوخت به کارخانه ها و ریخته گری ها ساخته شدند. منظره‌ای که قبلاً توسط جنگل‌ها، مزارع و زمین‌های کشاورزی اشغال شده بود، به دنیایی از کوره‌ها، دودکش‌ها و تپه‌های سرباره تبدیل شد که منجر به آلودگی شدید زمین و جو شد.

ادوین باتلر بیلیس، هنرمندی خودآموخته، به عنوان نقاش این منظره دگرگون شده، طاقچه ای برای خود حک کرد. بین سال‌های 1900 و 1945، او با الگوبرداری از امپرسیونیست‌ها کار کرد.هوای عمومی، طرح هایی را در محل ساخت که بیشتر در استودیوی نقاشی او توسعه یافتند. او توانست به منطقه ای امن دسترسی پیدا کند زیرا پدرش مدیر عامل کارخانه ریخته گری آهن منطقه بود.

بسیاری از نقاشی های او بر زحمات کسانی که در آنجا کار می کردند تأکید می کرد. به تصویر کشیدن مواضع خسته کارگران و لباس های کسل کننده، بیگانگی وجود آنها را حتی برای مخاطب معاصر محسوس می کند.

عکس بالا یکی از عکس های بسیاری است که در مناطقی که باتلر بیلیس کار می کرد گرفته شده است. آنها بخشی از نمایشگاهی به نام فردای عزیز را تشکیل می دهند که توسط عکاس و فعال آب و هوا ساندرا فریج راه اندازی و مدیریت می شود. در اواخر نوامبر در گالری هنری ولورهمپتون که بسیاری از نقاشی‌های باتلر بیلیس در آرشیو آن نگهداری می‌شود، افتتاح می‌شود.

ناحیه ودنزبری، در جنوب شهر، در بسیاری از آثار او به چشم می خورد. کپه های سرباره و دودکش ها رفته اند، منظره دوباره دگرگون شده است. اکنون مرکز تدارکات و توزیع است.

سوله‌های بزرگ با ارتفاع مشابه، اما با عرض و طول متفاوت بسته به اتفاقی که در داخل می‌افتد، با حصار متخلخل در محیط محل خود محافظت می‌شوند. خطوطی از درختان برگریز مختلف در فضای بین حصار محیطی و نماهای فولادی بدون پنجره کاشته شده است.

کاشت درخت به اشکال مختلفی انجام می شود که برخی بهتر از دیگران هستند. اجازه دادن به زمین‌های کشاورزی حاشیه‌ای برای وحشی شدن و اجازه دادن به طبیعت در مسیر خود رویکردی معقول به نظر می‌رسد. کاشتن درخت در لبه شهرک های صنعتی حس بدبینانه ای دارد.

گرهارد ریشتر در یادداشت های خود در 1 ژوئن 1992 به این موضوع اشاره کرد. او در رابطه با تغییرات آب و هوایی استدلال کرد که «ما هیچ کاری جز تسکین و آرامش خود انجام نمی دهیم. تسکین همیشه کودکانه است: چند گوشه سبز در پارکینگ. آسایش همیشه دروغ است؛ وعده های دروغین آینده ای زیبا به نظر می رسد که ما را خلاصه کند. قطعا این کار را می کند.

دیوید گراندورج عکاس و مدرس ارشد معماری در لندن Met است. هزینه او برای این ستون برای حمایت از انتشار صداهای جدید و متنوع در AJ اهدا شده است



منبع