چه چیزی دانشجویان را از معمار شدن منصرف می کند؟

چگونه می‌توانیم تمرین‌کننده بودن را بیاموزیم، اگر توسط این همه «آموزگار» آموزش داده شود که احتمالاً حتی یک برنامه برنامه‌ریزی برای بیش از یک تمدید ارائه نکرده‌اند؟

یکی از پاسخ دهندگان BAME گفت که دانشگاه “آرزوهای من را کشت”، در حالی که دانشجوی دیگری که در قسمت 1 مستقر در میدلندز است گفت که در عوض قصد انجام “کاری هنری تر” دارند. [because] معماری [was] بیش از حد نخبه‌گرا، جنسیت‌گرا و نژادپرست».

با تکرار یافته‌های نظرسنجی‌های سال‌های گذشته، حدود 87 درصد از همه دانش‌آموزان مدارس بریتانیا که تحصیلات خود را در رشته معماری آغاز کرده‌اند، گفته‌اند که قصد دارند واجد شرایط شوند. این نسبت تقریباً از یک دهه پیش که AJ شروع به انجام این تحقیق کرد تقریباً تغییر نکرده است و بین جنسیت یا نژاد تفاوت کمی دارد.

آگراوال، که ریاست شرکت اجتماعی را بر عهده دارد که متخصصان بخش خصوصی را در شوراهای محلی و مقامات برنامه ریزی قرار می دهد، افزود: “آموزش معماری پایه ای درخشان برای تعدادی از مشاغل فراتر از تبدیل شدن به یک معمار واجد شرایط است.” هنگامی که به خوبی آموزش داده شود، فرآیند طراحی و نحوه طراحی برای پیچیدگی انواع مختلف کاربران، زمینه ها، مواد، زیبایی شناسی و عوامل فنی را به شما آموزش می دهد.

یکی از دانشجویانی که مسیر سنتی دانشگاه را انتخاب کرده بود، گفت: “در آینده، اگر می توانستم برای شرکتی کار کنم، می خواهم پس از ترک به آن بپیوندم – اما بدون آن همه بدهی – هر روز یک کارآموزی را انتخاب می کردم.”

پوجا آگراوال، مدیر اجرایی در بخش عمومی، گفت:[The] نرخ فرسایش دانشجویانی که مایل به تبدیل شدن به معماران واجد شرایط نیستند، عمدتاً زنان و افرادی با پیشینه BAME هستند، این یک دلیل بزرگ نگرانی است و متأسفانه من معتقدم که به تبعیض سیستماتیک در سیستم آموزشی و بخش اشاره دارد.

در پاسخ به این سوال که “اگر قصد دارید وارد عمل شوید، آیا تحصیلات معماری شما دانش مورد نیاز را در اختیار شما قرار داده است؟” فقط 35 درصد موافق بودند.

نظرسنجی ها به ما می گوید که اکثر دانشجویان آموزش معماری را با هدف تبدیل شدن به یک معمار واجد شرایط شروع می کنند. به نظر می رسد که با گذشت زمان، این نیات به ویژه برای زنان سرد می شود. اما این لزوماً نباید به عنوان یک ادعای سرخوردگی خوانده شود و همچنین می تواند نشان دهد که با رشد تجربه در محیط ساخته شده، درک نقش های بی شماری که در این بخش وجود دارد نیز افزایش می یابد.

آلپا دپانی، رئیس برنامه ریزی و طراحی استراتژیک در منطقه جنگلی والتام لندن

یک نظرسنجی AJ از بیش از 400 دانشجوی مقیم بریتانیا نشان داد که تنها 68 درصد از زنانی که پاسخ دادند در مقایسه با 77 درصد از دانشجویان پسر، مشتاق واجد شرایط بودن هستند.

پیندر افزود: «گسترش مشارکت، برای مثال شیوه‌هایی که دانشجویان اکثریت جهانی را به «اتاقشان» دعوت می‌کنند، در تغییر ادراکات و کلیشه‌های صنعت به‌عنوان سفیدپوست، مرد و نخبه‌گرا ارزشمند است.

اما وقتی از شما پرسیده شد که آیا هنوز قصد دارید یک معمار کاملاً واجد شرایط شوید، فقط 70 درصد از همه پاسخ دهندگان به نظرسنجی 2022 گفتند که می‌خواهند ادامه دهند.

نیل پیندر، بنیانگذار HomeGrown Plus، یک آژانس غیرانتفاعی که معماران جوان را تبلیغ می کند و از معماران جوان حمایت می کند و پرچم را برای گنجاندن و دسترسی به این حرفه به اهتزاز در می آورد، گفت داده های نظرسنجی بر اهمیت مسیرهای جایگزین در معماری، به ویژه برای آن دسته از افراد تاکید می کند. از پس زمینه های غیر سنتی.

این در حالی است که 81 درصد از تمام دانشجویان ساکن بریتانیا می گویند که دوره معماری باید تمام یا بیشتر مهارت های مورد نیاز برای عملی شدن را آموزش دهد.

این رقم در مورد زنان و برای افرادی با پیشینه‌های سیاه‌پوست، آسیایی و قومیتی اقلیت (BAME) بیشتر کاهش می‌یابد، که همچنین به احتمال زیاد از هدف اصلی خود یعنی معمار شدن تغییر می‌کنند.زیر را ببینید).

یکی از پاسخ دهندگان گفت: «آموزش معماری آموزش داده است که برای تمرین و واجد شرایط بودن به عنوان یک معمار تقریباً چیزی لازم نیست. تقریباً همه اینها را خودم، در عمل، در زمان خودم یا از متخصصان واجد شرایط یاد گرفته ام.

او گفت: «ممکن است دوره های کارآموزی به دانشجویان امکان کار/کسب درآمد و تحصیل همزمان را بدهد و به این ترتیب از بدهی تقریباً 40 تا 50000 پوندی که بعد از دانشگاه متحمل می شدند اجتناب کنند. اینها مسیرهای کلیدی برای دسترسی به این حرفه و همچنین شغل آینده هستند.

من به اندازه کافی بحث های پیرامون فرهنگ کار در معماری را داشتم و رکود دستمزدها، به خصوص با توجه به هزینه زندگی، مضحک است. (دیدن نظرسنجی دانشجویان AJ بحران هزینه تحصیل را برجسته می کند).

به عنوان یک معمار که در یک مرجع برنامه ریزی محلی کار می کند و نه در بخش خصوصی سنتی، اگر داده ها مستلزم گسترش (و تار شدن) فضاهایی باشد که یک فرد دارای تحصیلات معماری می تواند در آن فعالیت کند، من از این داده ها نگران نیستم. این چیزی است که دوره های تحصیلی باید در اقتصاد پست «شغل برای زندگی» تشویق شود. چرا باید فقط به «معمار واجد شرایط» محدود شود؟



منبع

یکی از دانش‌آموزان در توضیح تصمیم خود برای پشت کردن به احراز صلاحیت، گفت که آنها ترجیح داده‌اند به جای آن روی استراتژی شهری برای یک مقام محلی کار کنند: «من در یک شورا استخدام شدم و دریافتم که کار بسیار بیشتر از معماری با ارزش است.

در کل، داده‌ها نشان می‌دهد که تعداد قابل توجهی ترک تحصیل کرده‌اند، با نسبت مشخصی (تقریبا یک پنجم) از تمام کسانی که در ابتدا می‌خواستند معمار شوند در ابتدای تحصیل، با پیشرفت در دانشگاه، از این رویاها دست کشیدند.

واضح است که اگر واقعاً متعهد به تغییر روایت هستیم، ابتکاراتی مانند برنامه نیویورک-لندن ما NY-LON بسیار مورد نیاز است.

نظرات

این طرز تفکر می‌تواند فرصت‌های زیادی را از تبدیل شدن به یک فیلم‌ساز تا کار در بخش دولتی به عنوان برنامه‌ریز فراهم کند.

در همین حال، اشتها برای کارآموزی معماری همچنان در حال افزایش است. نیمی از دانش آموزان (50 درصد) در مدارس بریتانیا گفتند که اگر در دسترس بود، شاگردی می کردند. این در میان پاسخ دهندگان BAME به نزدیک به دو سوم (65 درصد) می رسد.

برای کسانی که پشتکار می‌کنند، بسیاری احساس می‌کنند آنچه در دانشگاه به آنها آموزش داده می‌شود، آنها را به اندازه کافی برای زندگی حرفه‌ای آماده نمی‌کند.

این اساسی است که مسیرهای منعطف تری برای کسب صلاحیت و محیط های کاری حمایت کننده تر وجود داشته باشد. تنها در این صورت است که افرادی که از ممتاز نیستند می توانند به پتانسیل کامل خود دست یابند.

با این حال، یکی از معماران مشتاق که مسیر کارآموزی را انتخاب کرده بود، افزود: «تعادل بین کار و دانشگاه بسیار دشوار است. اما من آن را توصیه می کنم. جذاب ترین عنصر بدون هزینه است.

Satwinder Samra، مدیر کار مشترک و معلم ارشد دانشگاه در دانشگاه شفیلد
معماری باید هم از طریق آموزش و هم از طریق یک شغل مادام العمر و رضایت بخش برای همه باز و قابل دسترسی باشد. با این حال، بسیاری از دوره ها زمان بر، سخت و پرهزینه هستند و به دنبال آن چشم انداز صنعتی با حقوق کم و پیشرفت شغلی نامشخص است. جای تعجب نیست که کسانی که دسترسی محدودی به منابع مالی و انسانی دارند، در نهایت برای دنبال کردن یک شغل دیگر را ترک کنند. این یک ضرر بزرگ است، زیرا معماری منحصر به فردتر و کمتر متنوع می شود.