Tatiana Bilbao ESTUDIO یک آکواریوم در Mazatlán مکزیک طراحی می کند

مازاتلان که در محل تلاقی دریای کورتز و اقیانوس آرام واقع شده است، در دهه 1950، “مروارید اقیانوس آرام” مکزیک نامیده می شد، زمانی که مقصد مورد علاقه ستاره های هالیوود بود. در سال های اخیر، تلاش هایی برای احیای بخشی از درخشش گذشته مازاتلان صورت گرفته است. مرکز تاریخی شهر با دقت بازسازی شده است، و برخی از عمارت‌های قرن میانی که روی تپه‌های آن پراکنده شده‌اند، باز هم میزبان بازدیدکنندگانی هستند که توسط شگفتی‌های فرهنگی و طبیعی منطقه جذب شده‌اند. تاج این تلاش بازگشت، آکواریوم بزرگ و جدید شهر است که یکی از مورد انتظارترین پروژه های معماری جدید در آمریکای لاتین است. این ساختمان که توسط استودیو تاتیانا بیلبائو طراحی شده است، شخصاً انتظارات را نادیده می گیرد و از بازی ظریف یا دعوت کننده خودداری می کند. در عوض، خانه جدید آکواریوم Mazatlán یک سازه خردگرایانه است که تماماً از بتن رز رنگی ساخته شده است که به نظر می رسد رشته ای است. تپه تنظیم.

این چیز بدی نیست. در بازدیدهای متعدد، ساختمان بروتالیست مملو از زندگی بود، هم گونه های دریایی بی شماری که محل سکونت آن است و هم خانواده های بی شماری که از آن بازدید می کردند. از زمان افتتاح در ماه مه گذشته، بدیهی است که دیوارهای عظیم آکواریوم هدف خود را به خوبی انجام می دهند، و در عین حال اجازه می دهند محتویات ساختمان – ثروت طبیعی و تنوع دریای کورتز – ستاره باشند.

سقف باز
همه اتاق ها دارای ارتباط داخلی/خارجی هستند. (خوان مانوئل مک گراث)

Gran Acuario de Mazatlán زاییده فکر ارنستو کوپل، یک بازرگان تجاری محلی است که یک ابتکار بلندپروازانه را برای گسترش جذابیت زادگاهش برای بازدیدکنندگان رهبری کرده است (مطمئناً آنها یک یا دو شب اضافی را در یکی از هتل های او می گذرانند). بیلبائو قبلاً وظیفه احیای مجدد پارک مرکزی شهر که مدت‌ها نادیده گرفته شده بود و به شدت آلوده بود، یک فضای سبز طولانی موازی با خط ساحلی بود. سپس در سال 2017، دفتر او کمیسیون آکواریوم را دریافت کرد که در زمینی به مساحت 6 هکتار در انتهای جنوبی پارک قرار داشت. این پروژه 100 میلیون دلاری به طور مشترک توسط کوپل و ایالت تامین شد و زمین های عمومی به آکواریوم خصوصی اجاره داده شد.

یک چشم در مرکز آکواریوم
یک چشم مرکزی چشمگیر نور روز را به آکواریوم می آورد. (خوان مانوئل مک گراث)

برای ساختاری در مقیاس خود – مساحت کل ساخته شده 186000 فوت مربع با دیوارهایی به ارتفاع 74 فوت – آکواریوم جدید به طرز چشمگیری از منظر شهری اطراف جدا شده است. از همه طرف محصور است. جاده ای شلوغ در حاشیه شرقی حصارکشی شده آن قرار دارد و شکل آن از سمت جنوب توسط سازه های مختلف از جمله ساختمان آکواریوم قدیمی پنهان شده است. همچنین از نظر بصری و فیزیکی از اسکله ارزشمند مازاتلان به سمت غرب جدا شده است – یک تالاب تازه تمیز شده آن را از رشته‌ای از بلندمرتبه‌های گمانه‌زنی در امتداد ساحل جدا می‌کند. گیج کننده ترین عدم ادغام آکواریوم جدید با پارک در شمال است، به ویژه با توجه به دخالت بیلبائو.

هنگامی که ظاهر شد، آکواریوم منظره ای فریبنده، اسرارآمیز، به طرز شگفت انگیزی غیرمعصر، و در توده سنگر مانند آن شدید است. حتی اگر دال‌های بتنی که به‌طور عمودی متلاشی‌شده و با عرض 3 فوت آن را مشخص می‌کنند، ظرافت دارد، این ترکیبی ارادی است که در برابر طبقه‌بندی یا درک آسان مقاومت می‌کند. در واقع، چشم انداز چشمگیر آکواریوم مربوط به یکی از ارتفاعات آن نیست – که هیچ کدام به خصوص خوانا نیست – بلکه پلان آن است. از بالا، ساختمان به عنوان یک سیستم شبکه ای به نظر می رسد که دیوارهای متقاطع آن مجموعه ای از اتاق های گرد و مستطیل شکل را تشکیل می دهند. فراتر از فرم نیرومند آن، غیر قابل حذف ترین ویژگی ساختمان، سایه بنفش ارغوانی بتن است، بخشی از تلاش معماران برای تعدیل مستطیل بودن دقیق و تکتونیک شدید.

پله منحنی آکواریوم Mazatlán
پلکان مرکزی کیفیتی مجسمه ای به خود می گیرد و بازدیدکنندگان را از پشت بام به فضاهای نمایشگاه می آورد. (خوان مانوئل مک گراث)

برای ورود به آکواریوم، بازدیدکنندگان از یک پله تشریفاتی به طول 112 فوت (یک آسانسور کوچک در کنار آن قرار گرفته است) انتظار می رود. صعود به بام منتهی می شود، جایی که کاشته شده است گذرگاه ها منظره ای دلپذیر (البته بدون سایه) ایجاد می کنند که توسط یک استوانه مرکزی بزرگ سوراخ شده است. بازدیدکننده اکنون باید از پله‌های بیشتری به داخل حیاطی در پایین این روتوندا پایین بیاید. با وجود دیوارهای منحنی 44 فوتی که آن را محصور کرده‌اند، میدان گردی که با کافه و فواره‌اش، اولین فضایی است که در ساختمان با وقار آن مواجه می‌شود، ابعادی انسانی دارد.

اگر رویکرد تجویز شده به طرز عجیبی پیچیده به نظر می رسد – البته برای ساختمانی که انتظار می رود هزاران بازدیدکننده روزانه را به خود جذب کند غیرعملی است – روایت مفصلی را ارائه می دهد که بیلبائو و دفتر او دوست دارند منشاء طراحی خود را ذکر کنند.

تیم در مواجهه با نیاز به طراحی یک بنای عظیم با مجموعه ای از الزامات تخصصی در عرض چند هفته، به ایده ساختمان متروکه ای رسید که برای هدفی نامعلوم در یک مقطع زمانی نامشخص طراحی شده است. با بالا آمدن آب‌های اقیانوس، دیواره‌های دیواری فضاها غوطه‌ور شدند و تنها یک روز با اتاق‌های آن مملو از موجودات دریایی که ادعا می‌کنند روبنا خانه‌اش است، دوباره بیرون آمدند. ورود به ساختمان از بالا به منظور انتقال غوطه ور شدن بازدیدکننده در این قلمرو افسانه ای و شبه باستان شناسی است، در حالی که آب در نقاط مختلف از دیوارها پایین می زند الهامات خیالی را تقویت می کند. همه اینها کمی بداخلاق و واقعی است، و در عین حال، از نظر قدرت تخیلی و عزم معماران برای دیدن غرور خارق العاده قابل تحسین است.

میدان دایره ای شکل به دهلیز با پلکان مارپیچی که در زیر چشمی باز باز می شود فرو می رود. اینجاست که آکواریوم واقعی شروع می شود. تفرجگاهی که توسط استودیوی بیلبائو طراحی شده است، با فضاهایی که بدون زحمت از فضای داخلی به بیرون منتقل می شوند، هم موثر و هم خاطره انگیز است. حتی اتاق‌های “داخلی” نیز در واقع نیمه محصور هستند و فاقد در یا پنجره هستند، بنابراین کل فضا شبیه سازه‌ای در فضای باز است.

میدان روف گاردن مکانی برای استراحت و تأمل در هر نقطه در طول بازدید ارائه می دهد. (خوان مانوئل مک گراث)

این نمایشگاه ها در بیش از 19 اتاق، به دنبال یک پیشرفت از خشکی به پایین به سمت دره های ته اقیانوس، باز می شوند. این نمایشگرها که با سازمان حفاظت از محیط زیست مستقر در ونکوور Ocean Wise طراحی شده اند، روشنگر هستند، اما هرگز توهین آمیز نیستند، با هدف سرگرمی و لذت بردن بازدیدکنندگان در تمام سنین در مورد فراوانی و هوش موجود در دریاهای ما – و همچنین راه هایی که انسان ها در معرض خطر قرار می دهند. همان گنجینه ها

دیوارهای گل رز آکواریوم هرگز با صدای بلند حضور خود را به کاربر یادآوری نمی کند. این معماری به نوعی پوست یکپارچه تبدیل می‌شود، با فرورفتگی‌ها، گوشه‌ها، پله‌ها، نیمکت‌ها، تراس‌ها، و چاه‌های سبک سنوت‌شکل که از بتن ضخیم حک‌شده‌اند تا حوضچه‌های حرا یا لاک‌پشت‌ها را گهواره کنند.

این سکانس به دراماتیک ترین نمایشگرهای آکواریوم که در دو بزرگ ترین و کم نورترین اتاق برگزار می شود، می شود. اولین خانه ها دارای مخازن استوانه ای از کف تا سقف است که به زندگی مرجانی رنگارنگ اختصاص یافته است. پس از آن، بخش مرکزی ساختمان، سالنی که به عنوان نوعی سینما عمل می‌کند و صفحه نمایش با یک وجه مخزن آب غول‌پیکر پر از کوسه‌ها و سایر ساکنان اقیانوس جایگزین شده است. (مانند تمام شیشه‌های اکریلیک ضخیم آکواریوم، شرکت ژاپنی Nippura که مستقر در کوبه است، پانورامای 43 در 29 فوتی را تولید کرد.)

پس از تماشای نمایشگاه ها، بازدیدکنندگان می توانند از پله های مارپیچ به سمت فودکورت طبقه همکف و مکان های تجمع عمومی دیگر بروند. دفاتر آکواریوم نیز در این سطح قرار دارند، و همچنین منطقه ای با فیلتراسیون پیشرفته و فن آوری های حیاتی مورد نیاز برای حفظ و تمیز کردن مخازن بالا. طبقه سوم برای تحقیقات، زیست شناسان و کارکنان دامپزشکی در نظر گرفته شده است.

راه پله بیرونی
این ساختمان بر اساس مفهوم “ویرانه سیل زده” ساخته شده است. (خوان مانوئل مک گراث)

بیلبائو در مصاحبه ای در دفتر مکزیکوسیتی خود، ضرورت طراحی خود را برای پاسخ به شرایط طبیعی و انتقال ماندگاری توضیح داد. “این باید یک ساختمان مستحکم باشد، به این معنی که برای همیشه آنجا بوده و برای مدت طولانی دوام خواهد آورد. هدف اصلی ما ایجاد ساختمانی بود که آزادانه بین داخل و خارج جریان داشته باشد و رابطه طبیعی با محیط خود را تقویت کند. از نظر عملی، ساختمان باید در برابر رطوبت شدید، گرما و طوفان های مشخصه آب و هوا مقاومت کند. مادیت محکم، که از همان ابتدا از بین رفته است، و همچنین باز بودن هوای طرح پیچیده آکواریوم، اکوسیستمی ساخته دست بشر را نشان می دهد که هم با طبیعت بیگانه است و هم برای تصاحب آن در نظر گرفته شده است. گستره‌های در معرض آن برای انتخاب زمان، پوشش گیاهی، نور و عناصر آماده شده‌اند.

در مورد زبان رسمی غیرمنتظره ساختمان، بیلبائو ادعا می کند که این یک نتیجه مستقیم از “ویرانه های سیل زده” است که استودیوی او ساخته است: “ما آن را حول یک برنامه طراحی نکردیم، بلکه به عنوان مجموعه ای از دیوارهایی است که فضاهای مختلف را باز و محصور می کند، بدون اینکه با توجه به مشخصات از پیش تعیین شده غیر از نیاز به ایجاد یک تجربه.

بخش (با اجازه تاتیانا بیلبائو ESTUDIO)
بخش آکواریوم مازاتلان
بخش (با اجازه تاتیانا بیلبائو ESTUDIO)

بیلبائو همچنین اذعان می کند که اتکای ساختمان به بتن، منبع اصلی انتشار CO2، می تواند در تضاد با ماموریت آکواریوم برای افزایش آگاهی در مورد نیاز به مراقبت بهتر از سیاره ما تلقی شود. «(بر اساس) روشی که اکنون پایداری سنجیده می شود، که به نظر من منطقی نیست، این یک ساختمان پایدار نیست. اما می‌توانید این سازه را نیز در نظر بگیرید که می‌تواند هزار سال دوام بیاورد و در آینده به روش‌های مختلف در آن زندگی شود، بنابراین می‌توانید بگویید که دوام و تطبیق پذیری منابع مورد استفاده برای ساخت آن را جبران می‌کند.»

پلان طبقه دوم
پلان طبقه دوم (از تاتیانا بیلبائو ESTUDIO)

در آخر هفته اخیر، با توجه به موفقیت‌های این ساختمان، کاستی‌های این ساختمان مبهم به نظر می‌رسید. تعداد بازدیدکنندگان از پیش بینی ها فراتر رفته است، و همیشه، مهمانان از آنچه می بینند مسحور به نظر می رسند. فقدان جزئیات بیش از حد دقیق ساختمان نه تنها با آب و هوا و ترافیک سنگین، بلکه با این واقعیت که این یک موزه هنری نیست نیز مناسب است. تنقلات در برخی از فضاهای باز میان‌بافتی بین مناطق نمایشگاه فروخته می‌شوند و بازدیدکنندگان اجازه دارند – با اقدامات احتیاطی محافظتی – با حیوانات تعامل داشته باشند. همانطور که مدیر اجرایی آکواریوم، رافائل لیزاراگا، در یکی از بازدیدهای من گفت: «دلیل وجود ما حفظ حیات دریایی است. ما هم یک جاذبه توریستی و هم یک مرکز آموزشی هستیم و مأموریت ویژه ای برای حمایت از گونه های در معرض خطر داریم.» ارزیابی اینکه آیا گرن آکواریو به اهداف عالی خود عمل می کند یا خیر، زمان می برد. در حال حاضر، Mazatlán دارای یک نقطه عطف جدید و چشمگیر است که شایسته گذشته داستانی خود است، و تجلی تخیل معماری بیلبائو آن را بیش از پیش قابل توجه می کند.

سلیمان آنایا یکی از همکاران دائمی است پین آپ، بررسی معماری، و دیافراگم زندگی در نیویورک و مکزیکوسیتی

منبع